İDEALLER ve ÜTOPYALAR

ne kadar zor.. kula kulluk etmek ne kadar zor.. belki de bana öyle geliyor. belki bunun ismi bu değil. belki bu gayet normal bir insan davranışı. bilemiyorum. tek bildiğim zorlandığım, istemediğim, kaçtığım.

dünyalık bir iş için insanlara el avuç açmak, onlara boynu bükük gidip, dilekte bulunmak... kamunun - kamu yönetiminin- en iğrendiğim şeyi bu. adalet ve hakkaniyet duygularını yitirmiş bir yönetim. dini duyguları, vicdanı bir kenara bıraktım ama mantık da işlemiyor burada. en ufak, hatta en kanuni haklarınızın bile yerine gelebilmesi için mutlaka kula kulluk etmek, dilenmek, boyun bükmek, el etek öpmek zorunda kalıyorsunuz.

nefret ediyorum bu çaresizlikten. çarenin bu olduğunu görüp yapamamaktan da. evet, yapamıyorum. canımdan çok sevdiğim için bile olsa, olmuyor dilenemiyorum.

belki de bakış açım yanlış. belki de boyun büküp istemem lazım. gerçekten şaşırmış durumdayım. doğru olan hakkımın verilmesi değil midir? doğru olan eşit durumdakilere eşit davranılması değil midir?

günlerdir, aklıma geldikçe ağlamam, mide krampları geçirip, isterik kusmalarım hep bu çelişkiye düşmüş olmamdan.

Rabbim benden ne istiyor, gerçekten anlayamıyorum. kulundan istememimi, beklememimi. ama zaten çok uzun zamandır beklenilmiyor mu? off biliyorum herşeyin bir zamanı var.

ama diyorum insanca bir iradesizlikle... söylememem hatta düşünmemem gerekiyor böyle biliyorum. ama, AMA diyorum... hak etmeyen onca insan kavuşurken benle aynı olan bu isteğine ben - daha doğrusu biz, eşim- neden kavuşamıyor? görüyorum ki hiç çaba harcamadan nice "değmez" insanlar almışken bu isteklerini, biz neden alamıyoruz? sonra korkuyorum bu düşüncemden. sizin hakettiğinizi kim söyledi ki diyorum kendime? ya da onların "değmez" insanlar olduklarını.

Allah'a, Rabbime isyan etmekten korkarak, boynumu kullarına bükemeyerek, bir yandan da sevdiceğimin çaresizliğini, yalnızlığını görerek sadece dua ediyorum.

RABBİM SEN ONU YALNIZ BIRAKMA, SEN ONUN YAR VE YARDIMCISI OL!!!