İDEALLER ve ÜTOPYALAR

KULA KULLUK EDENE...

Thu, 12 Feb 2009 13:11:00 +0200

ne kadar zor.. kula kulluk etmek ne kadar zor.. belki de bana öyle geliyor. belki bunun ismi bu değil. belki bu gayet normal bir insan davranışı. bilemiyorum. tek bildiğim zorlandığım, istemediğim, kaçtığım.

dünyalık bir iş için insanlara el avuç açmak, onlara boynu bükük gidip, dilekte bulunmak... kamunun - kamu yönetiminin- en iğrendiğim şeyi bu. adalet ve hakkaniyet duygularını yitirmiş bir yönetim. dini duyguları, vicdanı bir kenara bıraktım ama mantık da işlemiyor burada. en ufak, hatta en kanuni haklarınızın bile yerine gelebilmesi için mutlaka kula kulluk etmek, dilenmek, boyun bükmek, el etek öpmek zorunda kalıyorsunuz.

nefret ediyorum bu çaresizlikten. çarenin bu olduğunu görüp yapamamaktan da. evet, yapamıyorum. canımdan çok sevdiğim için bile olsa, olmuyor dilenemiyorum.

belki de bakış açım yanlış. belki de boyun büküp istemem lazım. gerçekten şaşırmış durumdayım. doğru olan hakkımın verilmesi değil midir? doğru olan eşit durumdakilere eşit davranılması değil midir?

günlerdir, aklıma geldikçe ağlamam, mide krampları geçirip, isterik kusmalarım hep bu çelişkiye düşmüş olmamdan.

Rabbim benden ne istiyor, gerçekten anlayamıyorum. kulundan istememimi, beklememimi. ama zaten çok uzun zamandır beklenilmiyor mu? off biliyorum herşeyin bir zamanı var.

ama diyorum insanca bir iradesizlikle... söylememem hatta düşünmemem gerekiyor böyle biliyorum. ama, AMA diyorum... hak etmeyen onca insan kavuşurken benle aynı olan bu isteğine ben - daha doğrusu biz, eşim- neden kavuşamıyor? görüyorum ki hiç çaba harcamadan nice "değmez" insanlar almışken bu isteklerini, biz neden alamıyoruz? sonra korkuyorum bu düşüncemden. sizin hakettiğinizi kim söyledi ki diyorum.. ( devamı )

VE KAVUŞTUK...

Thu, 29 Jan 2009 10:25:00 +0200

33. ve 34. Haftalar

bu haftalar için özellikle söyleyebileceğim şey efenin 17si itibariyle babasına kavuşmuş olmasıdır. babacığı Allah'a şükürler olsun ki askerliği kazasız belasız atlattı. biz efeyle babamızı evde bekledik. dedesi havaalanından alıp onu bize getirecekti. ama en olmayacak günde en olmaması gereken şey oldu. kavuşma anımız gerginlikten, kargaşadan, kavgadan bir şeye benzemedi. bu konuda dedeye çok kızdık. murbo doğuda kazasız belasız askerliğini tamamlamışken, sen tut trafik kurallarına uyma, sonra ceza yazmak isteyen polise (trafik polisi değil) "senin yetkin yok" de, (burası türkiye!!! polisin neye yetkisi yok ki) sonra polis arabayı çekmek istesin, siz atışın vs vs vs. ve gelir gelmez murbonun sinirleri zıplasın. en kızdığı şeylerden biridir, trafik kurallarına uyulmaması. ne yazık ki babası da bu konuda bir numara. daha öncede az ceza ödemedik. eee tabi bu gerginlikle eve gelen murbonun gözü pek bişey görmüyordu. ama koca göbeğimi gördü. efesini öptü, kulağını karnıma dayadı ( murbo nedense eliyle değil, kulağıyla efenin hareketlerini takip ediyor :-) ) ve böylelikle uzun bir aradan sonra efeyle babası birbirlerine kavuştu. şimdi onun sesine alışması için konuşturuyorum karnımla :-) bir de hareketlerinde çağrıyorum. ama efecik nedense hep en güzel hareketlerini ben yalnızken yapıyor.

35. Hafta

bel ağrısı... ve bacaklarımda şişkinlikler... izne ayrılmayı dört gözle bekliyorum.

.. ( devamı )

ŞAFAK 1! ÇOK ŞÜKÜR!

Thu, 15 Jan 2009 12:50:00 +0200

geçmez dedim
bitmez dedim
hayır dedim
bu yokluk, bu onsuzluk...
hayır, olamaz!
dayanamam dedim.
inkar ettim, şafakları.
saymadım.
neyini sayayım 157, 156, 155...
daha da beter canımı acıtıyor dedim.
hatıralarımı dondurmalıyım,
çok düşünmemeliyim;
şimdi murat olsaydı...
muratlayken şunu yapmıştık...
bu cümleler yasak olmalıydı.
özellikle onla yapmaktan zevk aldığım şeyleri yapmamalıyım dedim.
.
.
.
.
.
dedim durdum,
yasakladım durdum,
kendimi sınırladım durdum,
ağlamak bile yasaktı.
göz yaşlarım vuslat için bekletildi.
.
.
.
.
.
ve nihayet;
geçti.
bitti.
şafak 1!!!
dayandım.
sabrettim.
"o gelince" diye başlayan cümleler kurdum.
yaptığım her şeyi ona anlattım,
ona da sordum, sanki yanımdaymış gibi hissetmek için,
yanımdaydı da.
onla uyudum.
onla uyandım.
onla hasta oldum.
onla mutlu oldum.
onla üşüdüm nobet tutarken.
onla korktum her türlü kötülükten...
onla ve tabi ondan olanla...
çok şükür!!!
.
.
.
.
.
şimdi;
TANRIDAN DİLEĞİM O YARİ BİR DAHA GÖRMEK, HEP GÖRMEK, HİÇ AYRILMAMAK!
.. ( devamı )

DOĞUM İZNİ

Wed, 14 Jan 2009 11:04:00 +0200

32. Hafta

Bu hafta herşey çok yormaya başladı. karnım da iyice hassaslaştı sanki. bebek hareket ettikçe acımsı tatlımsı karışık şeyler oluyor karnımda :-) ifade etmek zor, sanırım deri iyice inceldiği, karın iyice büyüdüğü için oluyor. umarım o orda, yerinde rahattır.

bu hafta grip oldum bir de. doğal yollarla iyileşmeye çalışıyorum ama bir hafta olmasına rağmen hala burnum akıyor, dikkat etmediğim an boğazım ağrıyor.

eskiden koşar gibi yürüyen ben, kaplumbağa modundayım. ama ister istemez öyle oluyorum. hızlı yürümeye çalıştığım an, hem nefes nefese kalıyorum hem de karnım acıyor. zaten en fazla 10 dk sonra pilim bitiyor, resmen oturacak yer aranıyorum sokaklarda, caddelerde. yani fazla enerjik değilim bu aralar. acaba bana annem bakmasaymış şu an ne halde olurmuşum.

bir de kötü rüyalar görmeye başladım. sanırım kötü kötü şeyler düşünmekten oluyor. oysa ben evhamlı bir anne olmak istemiyorum. çocuğumu kendi korkularım yüzünden sıkmak istemiyorum. hadi hayırlısı...

bu arada devlet memuru olmam hasebiyle bu hafta doğum iznine ayrılabiliyordum ama ben doğum sonrasına aktarmak için doktorumdan "çalışabilir" raporu aldım. bürokrasi... bu raporda "32 haftalık gebelik, 5 hafta daha çalışması uygundur." ya da "32 haftalık gebelik, 37. haftaya kadar çalışabilir." tarzında bir ifade yazıyor. kurumdan alınan sevk kağıdına yazılıyor. sonra bu kağıt kurumun personel birimine veriliyor. böylece çalışılan bu 5 hafta doğum sonrası 8 haftalık izne ekleniyor. ama bürokrasi burda bitmiyor henüz. 37. haftada tekrar dr.ye gidilip, tekrar rapor alınacak vs... onu da o zaman anlatırım. bunu uzun uzun anlattım çünkü bu konuyu çalışanlar ve idareciler çok iyi bilmiyor. son ola.. ( devamı )

AŞERME...

Tue, 13 Jan 2009 16:27:00 +0200

.. ( devamı )

KİTAP OKUDUKÇA...

Sun, 11 Jan 2009 14:40:00 +0200

Kitap okudukça anlıyorum ki;

...sanki bir şeyler eksik, aslında çok şeyler eksik. bir yerde tarih kopmuş ve flu bilgiler kalmış zihnimde... birkaç tanıdık isim, mısra, paragraf hepsi bu... ama geçmiş anlatılınca hissetiğim o hüzün ... o bir şeyleri kaçırmış olmanın verdiği hüzün ya da unutmuş...

çok okumam lazım, çok. kendimi çok cahil hissediyorum ve de hayatı kaçırmış..... ( devamı )

4D ULTRASON

Sat, 03 Jan 2009 11:26:00 +0200

30. Hafta

evet yavaş yavaş bebiş de şafak saydırmaya başlıyor. koca bir erkek olmak yolunda ilerliyor benim meleğim. bu hafta dört boyutlu ultrasona gittik. cümbür cemaat gittik. ne de olsa doğmadan onunla tanışma fırsatı edinecektik. ama benim oğluşum rahat görünsün diye dr. beni yan yatırınca ben sonradan cd. den izlemek zorunda kaldım. annem-babam-ablam ve kuzenim onlar kahkahalar ve tebessümler içinde oğlumu izledi. benim tombişim bir de gülümsemesin mi? Allahım bu nasıl bir mucize!!! sen nerden biliyorsun gülümsemeyi. gerçi o refleks olarak yapıyordur belki de ama çok güzeldi onu o şekilde görmek. sonlara doğru sıkıldı yüzünü kapattı. bir de iki elini çapraz yaptığı bi pozisyonu var. babasına yollamıştım o fotoğrafını, babası bu benim gibi metalci olacak diyor :-) bu arada dr ne yaptıysa oğlumun alet edavatını çekemedi. akıllı oğlum göstermiyor öyle herkese :-) bu çekimleri fotoğraf halinde babacığa yolladık. babacık da uzun zamandan sonra ilk kez oğluyla karşılaştı. o da benim ve pek çoğumuz gibi bebişi kendisine benzetti. bana bir tek tombiş yanakları benzemiş gibi. ama isterse tıpatıp murbom gibi olsun, hiç kıskanmıyorum. çünkü ben kocama aşığım :-)

kilo 1565, boy yaklaşık 39 cm

31. Hafta

rutin kontrollerimiz için asıl dr.mize gittik. epey beklemek zorunda kaldık. ama nihayet girdi ve oğlumun kilo aldığını öğrendik. kilosu 2030 kg olmuş :-) boyu yaklaşık 41 cm. gelişimi de ilerideymiş. herhalde bizim afacan erken gelecek. dr.den rapor istedim zorla alabildim. bu karda buzda işe otobüslerle gitmek çok zor oluyor. şu kalp çarpıntım da gitmedi zaten. geçen gün otobüste çok rahatsızlandım. ayakta gidiyordum. koca göbeğimi görüyorlar başlarını cama çeviriyorlar. ge.. ( devamı )

BİR ÇOCUĞUN MELEĞİ

Fri, 26 Dec 2008 16:17:01 +0200

en son ramazan bayramında gördüğüm kocacım bu yazıyı bir gazeteden kesmiş, saklamış ve bana vermişti. okuduğumda çok duygulanmıştım. çok tatlıdır benim kocam...
.......

Bir zamanlar dünyaya gelmeye hazırlanan bir bebek varmış. Bir gün Allah'a sormuş:
-Allah'ım, beni yarın dünyaya göndereceğini söylediler, fakat ben o kadar küçük ve güçsüzüm ki, orada nasıl yaşayac.. ( devamı )

KALP ÇARPINTISI

Tue, 23 Dec 2008 10:44:00 +0200
28 - 29. Haftalar

artık zorlanmaya başlıyorum, kalp çarpıntılarım arttı. birden halsizleşip ayakta duramayacak hale geliyorum. demir ilacını eskisinden daha muntazam alıyorum. pekmez içiyorum. hurma yiyorum. yani daha dikkat ediyorum yediklerime. ama yine de kendimi dinç hissedemiyorum.

efe'ye gelince yaramaz beni 28. haftasında korkuttu. hareketleri azalmış gibiydi. 29. hafta ise maşallah iyi gidiyor. kıpır kıpır. artık babam da hissetti hareketini. evdeki herkese dinlettim kıpırtılarını. inşallah babacık da gelince görecek yaramazını.

onun dışında hareketlerim iyice kısıtlanmadan efenin eksikliklerini tamamlamaya çalışıyorum. gerçi babasıyla alınacak şeyleri almıyorum. daha çok küçük ayrıntıları tamamlıyorum. ilk bebek olması nedeniyle bebek odası yapıyorum, halısını, perdesini yeniledim. duvarlarını ablam ve kuzenimle süsledik. kıyafetlerini annemle yıkayıp ütüledik. artık doğum çantam da hazır ne olur ne olmaz diye... ah bir de kendimi iyi hissetsem. 37. haftaya kadar çalışabilir raporu almayı düşünüyorum Allah ın izniyle ama çalışabilecek miyim bilemiyorum. hayırlısı... her şey efe için... :-).. ( devamı )

MAHREMİYETİN İHLALİ...

Tue, 16 Dec 2008 09:55:00 +0200
aslında bu olay olalı 3-4 hafta oluyor. ama olayı sindirmem gerekiyordu ki bir şeyler yazabileyim. bazen öyle çabuk idrak edemiyorum olanları ya da içseleştirip kendimi iyileştirmem için onu hiç düşünmemem gerekiyor.

eşimin askerliği ve benim hamile olmam sebebiyle babaevine taşınmıştım, bu arada evimi-yuvamı-mahremimi çelik kapının ardına kilitlemiştim. 15 güne bir ya bebeğin bir eşyasını bırakmak ya temizlik yapmak bahanesiyle de olsa evime uğruyordum. insan babaevinden ayrıldıktan ve kendine bir ev yaptıktan sonra artık hiçbir yerde barınamıyor, daha doğrusu rahat edemiyor bence. gurbete gidip memleketin özlenmesi gibi ben de evimi özlüyorum. eşyalarımı, düzenimi mi özlüyorum yoksa orda yaşananları mı bilemiyorum.

vel hasıl-ı kelam her zamanki gibi çelik kapının önce alt kilidini açtım, sonra üst kilidini ve hatırladım en son alt kilidini açmalıydım, tekrar anahtarı alt kilide soktum, besmeleyle birlikte, iyi kilit açılmamış çok şükür diyordum ki... kapı açıldı, açmamla hole kağıtların saçıldığını gördüm, Allah Allah demek ki bir yeri açık unutmuşum, ama o evrak çantasının ortada işi ne derken... bunlar beynimden bir kaç saniyede geçmişken gözüm ileriyi gördü, yatak odamı, yerlere saçılmış eşyalarımı, açık çekmece ve dolapları... ve anladım, arkamda bekleyen anneme döndüm: eve hırsız girmiş.

babamda merdivenlerden geliyordu elinde, içine ıvır zıvırlarımı koymam için getirdiği sandıkla, onun gelmesiyle içeri girebildim. hiç bir şey anlamaz, görmez, duymaz şekilde evimde dolaştım. önce dağılan odaların yanından geçtim, yatak odama girdim, herşeyim, çamaşırlarım, özenle yıkanıp, katlanıp konulan kıyafetlerim,.. ( devamı )